Als kind kon ik volledig opgaan in de magische verhalen van witharige mensen met prachtige diepe lijnen in het gezicht. Hun woorden -soms onbegrijpelijk en vaag- maar altijd verder brengend, een veelbelovend leven voor me. Mijn gevoel voor oude wijze mensen is nog steeds ongewijzigd en het gedicht van M. Vasalis raakt me elke keer weer. Het gaat niet alleen om oude mensen maar vooral over krachtige mensen… en het gedicht is een prachtige ode aan het leven en aan de levenswijsheid van ouderen.

Als daar muziek voor is, wil ik die horen:
ik wil muziek voor oude mensen, die nog krachtig zijn,
en omgeploegd met lange, diepe voren
en ongelovig. Die de wellust en de pijn
nog kennen. Die bezaten en verloren.
En àls er wijsheid is, die geen vermoeidheid is,
en helderheid, die geen versterving is
wil ik die zien, wil ik die horen.

En anders wil ik zot en troebel zijn.

Hij zal mij leiden langs grazige weiden
naar waatren der rust.

Nu word ik nooit meer radeloos,
ik voel het breed gedein: de dood,
die als zwart water onder kroos
mijn denken plooit, heimelijk en groot.

Over dit aadmend oppervlak
heb ik maar licht en snel gelopen
fluistrend: laat mij nog even leven.

Nu waait de wind de diepten open
onder mijn voeten groeit het wak
Ik hield van u, o groene weiden,
mijn eigen zwaarte laat mij glijden
tot waar de dood mijn vuren blust
in de oude wateren der rust.

M. Vasalis
Pseudoniem van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans


Links


© Foto: Madhav Rajesh op Unsplash
‘This man has worked as a cowherd at my grandparents’ farm for over 40 years.’