Ze is niet via de gebaande paden gegaan.

Op de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem begreep Nique Sanders al snel dat ze het liever deed dan erover sprak. Toen de kans kwam om ergens als grafisch vormgever te beginnen, greep ze die. Vanaf 1989 — lerende door te maken, fouten te maken, opnieuw te beginnen.

Dertig jaar lang werkte ze bij Webtic. Digitaal ontwerp voor organisaties die wilden veranderen maar soms niet precies wisten waarnaar. Dat was het mooie — samen uitvogelen wat er echt nodig was. Niet wat er gevraagd werd, maar wat er speelde.

Een nieuwe beweging

In 2024 begon ze OpenMinds. Niet omdat Webtic ophield, maar omdat ze ruimte wilde voor iets nieuws. Ruimte om te onderzoeken wat haar al jaren fascineert: de mens. Hoe we waarnemen, hoe we beslissen, hoe we samenwerken — en waarom dat soms zo moeizaam gaat.

Bovendien wilde ze dichter bij de vragen komen die haar niet loslaten. Want als ontwerper zie je patronen. Waarom loopt dat traject vast? Waarom voelt die identiteit niet? Waarom werkt dat team niet samen terwijl iedereen zijn best doet?

Buiten denken

Nique denkt het beste buiten — in de natuur, in musea, op plekken waar haar zintuigen worden geprikkeld. Een idee dat in de regen komt, klopt anders dan een idee dat binnen is bedacht.

Daarnaast studeert ze psychologie aan de Open Universiteit. Niet om psycholoog te worden, maar omdat ze wil begrijpen wat ze ziet en voelt. En dan die ene vraag die haar nooit loslaat: wat als je niet begint bij wat de ander fout doet — maar bij wat in jezelf de waarneming kleurt?

Hoe ze werkt

Ze begint nooit met een oplossing. In plaats daarvan begint ze met kijken — met vragen stellen die ongemakkelijk genoeg zijn om iets te openen. Altijd met de mensen die het dagelijks meemaken, niet erover maar mét ze.

Wat samen wordt gebouwd, blijft. Niet omdat het zo mooi is op papier — maar omdat het van binnenuit is gemaakt.